Έκδοση

Η έκδοση αναφέρεται στη παράδοση (μεταφορά) ενός κατηγορουμένου για ποινικά αδικήματα από τη μια χώρα στην άλλη. Στην καλύτερη περίπτωση, η έκδοση αντανακλά μια βασική συμφωνία μεταξύ των πολιτισμένων κρατών ότι τα αρκετά σοβαρά εγκλήματα δεν πρέπει να μένουν ατιμώρητα. Ωστόσο, η έκδοση συχνά χρησιμοποιείται για πολιτικούς σκοπούς και όχι μόνο για νομικούς. Οι συνθήκες για την έκδοση καλύπτουν εκατοντάδες εθνών, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν έναν ορισμένο βαθμό πολυπλοκότητας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το δίκαιο της έκδοσης είναι ιδιαιτέρως πολύπλοκο λόγω του αριθμού των διαφορετικών συνθηκών τις οποίες έχει υπογράψει η χώρα. Τυπικά, η έκδοση χρησιμοποιείται μόνο στα «αδικήματα της έκδοσης» (αδικήματα-προσβολές που εμπεριέχονται σε συνθήκη έκδοσης μεταξύ του αιτούντος κράτους και του παραδίδοντος). Μια βασική προϋπόθεση στις περισσότερες εκδόσεις υποδίκων αλλοδαπών είναι η έννοια της ειδικότητας η οποία επιμένει ότι  ο εκδοθείς κατηγορούμενος πρέπει να δικάζεται για τα εγκλήματα για τα οποία χορηγήθηκε η έκδοση, όχι για άλλο. Αυτό προστατεύει τα παραδοθέντα άτομα από μια αδιάκριτη δίωξη και καταδίωξη  από μια χώρα υποδοχής. Μια άλλη σημαντική έννοια είναι η αρχή (το δόγμα) του «διπλού αξιοποίνου», το οποίο αναφέρεται στην ανάγκη το αδίκημα για το οποίο χωρεί έκδοση να είναι σοβαρό αδίκημα τιμωρητέο από το ποινικό δίκαιο και των δύο χωρών που συνεργάζονται  για την έκδοση. Πολλά ξένα Έθνη αντιτίθενται στην θανατική ποινή και δεν θα συμφωνήσουν να εκδώσουν έναν κατηγορούμενο σε άλλη χώρα (συμπεριλαμβανομένων και των Ηνωμένων Πολιτειών) εάν υπάρχει πιθανότητα να επιβληθεί στον κατηγορούμενο Θανατική ποινή. Ομοίως, πολλά πολιτικά εγκλήματα (εγκλήματα που στρέφονται κατά της ασφάλειας ή της κυβέρνησης μιας χώρας όπως η προδοσία κατά της χώρας, η στάση, η κατασκοπεία, δολοφονίες κατά τη διάρκεια μιας επανάστασης κλπ) γενικά εξαιρούνται από τις συνθήκες έκδοσης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το δίκαιο της έκδοσης είναι ένας ταχύτατα εξελισσόμενος τομέας στην πράξη.

Αγγλία

Η έκδοση είναι αρκετά διαφορετική από την απέλαση στο μεταναστευτικό δίκαιο αλλά και οι δύο διαδικασίες περιλαμβάνουν την μετακίνηση ενός ατόμου από τον τόπο που εκείνη τη στιγμή κατοικεί σε μια άλλη χώρα από τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία της Έκδοσης, ζητείται από ένα κράτος (όπου υπάρχει συμφωνία μεταξύ των κρατών που συμμετέχουν και οι απαιτούμενες συνθήκες έχουν πληρωθεί) να παραδώσει ένα άτομο καταζητούμενο για να δικαστεί ή  να εκτίσει ποινή για ένα αδίκημα σε άλλη χώρα, καλούμενη ως η αιτούσα χώρα.

Η ισχύουσα νομοθεσία στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ο Νόμο Έκδοσης 2003 ο οποίος διαιρεί τις αιτούσες χώρες στην Κατηγορία 1 και στην Κατηγορία 2. Η διαδικασία της έκδοσης εξαρτάται από την κατηγορία στην οποία ανήκει η αιτούσα χώρα και στη φύση του αδικήματος του ατόμου το οποίο αφορά.

Κατηγορία 1: Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης ( fast track ) είναι μια πιο απλουστευμένη και γρήγορη διαδικασία ενώ η κατηγορία 2 είναι πιο περίπλοκη ή πολυσύνθετη και μπορεί να απαιτείται η αιτούσα χώρα να αποδείξει ότι νομιμοποιείται απέναντι στο υπό έκδοση άτομο. Η έκδοση είναι ένας πολύπλοκος τομέας του δικαίου που απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες, ένα υψηλό επίπεδο εξειδίκευσης, εξοικείωση με τις ευρωπαϊκές συμβάσεις, το διεθνές ποινικό δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Πρόκειται για μια διαδικασία που συνήθως αρχίζει με ελάχιστη ή καμία προειδοποίηση για τα εμπλεκόμενα άτομα και είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσουν σημαντική αναστάτωση σε πολλές ζωές.

Άμυνα κατά της Έκδοσης

Μερικές από τις πιο σημαντικές αρχικές ερωτήσεις περιλαμβάνουν ποιες είναι οι επιλογές σας. Η σοβαρότητα του εγκλήματος που διατελέσατε στην αιτούσα χώρα (ή της δικαστικής αποφάσεως). Το κατά πόσο υπάρχουν εμπόδια στην έκδοσή σας. Αν  μπορούμε να αμφισβητήσουμε τους λόγους της απόφασης  όταν έχει ήδη ληφθεί. Η διαδικασία της έκδοσης μπορεί να είναι πολύ αγχωτική και ακόμα και να προκαλεί σοκ στους περισσότερους πελάτες. 

Υπάρχει κανένα άλλο κράτος που προσπαθεί να σας εκδώσει;

Ο όρος έκδοση, σημαίνει την παράδοση του υποτιθέμενου φυγόδικου  σε άλλο κράτος, χώρα ή αρχή. Όταν ένα άτομο έχει συλληφθεί για ένα υποτιθέμενο αδίκημα τα δεδομένα καταχωρούνται σε εθνικές και διεθνείς βάσεις δεδομένων. Εάν διαπιστωθεί ότι το άτομο έχει διαπράξει έγκλημα σε άλλη πολιτεία ή χώρα, αυτό το κράτος ή η χώρα μπορεί να ζητήσει την έκδοση από τη χώρα που κρατάει τον υποτιθέμενο δράστη.

Αν ένα αίτημα έκδοσης έχει υποβληθεί για εσάς, πρέπει να ενημερωθείτε για αυτό, ποια είναι η ποινική δίωξη και ότι έχετε το δικαίωμα  να αναζητήσετε  νομική συμβουλή από ποινικολόγο. Αυτό το τελευταίο είναι ένα σημαντικό δικαίωμά σας. Η πολιτεία της Νέας Υόρκης δεν είναι υποχρεωμένη να εκτελέσει μια αίτηση έκδοσης από άλλο κράτος. Ομοσπονδιακοί και πολιτειακοί  νόμοι σχετικά με την έκδοση μπορούν να διαφέρουν, αλλά ο ομοσπονδιακός νόμος είναι ανώτερος στην περίπτωση της μεταξύ τους σύγκρουσης. Χρειάζεστε έναν συνήγορο που έχει εμπειρία στα ομοσπονδιακά και πολιτειακά δικαστήρια, που διαθέτει κατάρτιση σε όλες τις πλευρές της έκδοσης και των δικαιωμάτων  σας. Δεν είναι ανήκουστο ότι λάθος άτομο έχει εκδοθεί σε άλλο κράτος.

Διεθνής Έκδοση

Η έκδοση σχετίζεται με την παράδοση ενός φυγόδικου από ένα κράτος σε άλλο, και βασίζεται στη νομική αμοιβαιότητα ή σε  σύμβαση υπογεγραμμένη και από τα δύο κράτη. Το διεθνές δίκαιο γενικά απαιτεί για την παράδοση ενός φυγόδικου από ένα κράτος σε ένα άλλο την ύπαρξη συμβάσεων σε ισχύ. Μια συνθήκη έκδοσης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και ενός άλλου έθνους αντανακλά την πεποίθηση του κάθε έθνους ότι το ποινικό σύστημα του άλλου είναι αρκετά δίκαιο για να δικαιολογήσει την αποστολή του ατόμου για να δικαστεί στη χώρα αυτή.
Εάν δεν υπάρχει συνθήκη, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μπορούν να ασκούν τη νομική αμοιβαιότητα η οποία είναι γνωστή και ως εφαρμογή αλλοδαπού δικαίου και να παραδίδουν ένα πρόσωπο, ο οποίος δεν είναι πολίτης ή μόνιμος κάτοικος Ηνωμένων Πολιτειών σε ξένο κράτος. Τυπικά, η νομική αμοιβαιότητα μπορεί  να ασκηθεί μόνο όταν ο Γενικός Εισαγγελέας πιστοποιεί ότι το ξένο κράτος έχει προσκομίσει επαρκή αποδεικτικά στοιχεία ότι το υποτιθέμενο αδίκημα θα στοιχειοθετούσε έγκλημα βίας, εάν διαπραττόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι ομοσπονδιακές αρχές δεν έχουν την εξουσία να παραδώσουν  ένα πολίτη των Ηνωμένων Πολιτειών σε ένα ξένο κράτος ελλείψει συνθήκης, εκτός αν κάποιος ομοσπονδιακός νόμος το επιτρέπει.

Γενικά, οι συνθήκες έκδοσης απαιτούν  το άτομο  να είναι φυγόδικο.
Η διατύπωση μιας συνθήκης ελέγχει ποιός μπορεί να εκδοθεί, αλλά ένας φυγόδικος  ορίζεται γενικώς σαν ένα πρόσωπο το οποίο απουσιάζει από μια χώρα όταν στη χώρα αυτή διώκεται για κάποιο αδίκημα. Δεν είναι απαραίτητο για το άτομο να έχει σκόπιμα διαφύγει προκειμένου να αποφύγει τις συνέπειες, ή ότι το πρόσωπο γνώριζε ότι εκκρεμούσαν κατηγορίες εναντίον του. Έτσι, η πρόθεση εκ μέρους του φυγόδικου γενικά δεν είναι ένας παράγοντας στον καθορισμό του αν η έκδοση είναι νόμιμη. Επιπλέον, ένα άτομο γενικά παραμένει φυγόδικο μέχρι το αιτούμενο κράτος  έχει αποσύρει τις κατηγορίες εναντίον του. Τα αδικήματα για τα οποία μπορεί να εκδοθεί ένα πρόσωπο ορίζονται με τη διατύπωση της  σχετικής συνθήκης. Αν υπάρχουν ασάφειες (ερωτήματα) σχετικά με τη διατύπωση της συνθήκης, η χώρα του ασύλου καθορίζει γενικά αν ένα συγκεκριμένο έγκλημα καλύπτεται.

Το αδίκημα πρέπει γενικά να συνιστά έγκλημα και στα δύο έθνη. Οι νόμοι δεν είναι ανάγκη να είναι πιστά αντίγραφα ο ένας του άλλου, αλλά οι νόμοι πρέπει να είναι ουσιαστικά ανάλογοι. Το γεγονός ότι η αιτούσα χώρα στερείται νομικής υπεράσπισης ή έχει διαφορετικό βάρος απόδειξης γενικά δεν ματαιώνουν την έκδοση.

Όταν ένα πρόσωπο συλλαμβάνεται στις Ηνωμένες Πολιτείες και μια ξένη κυβέρνηση επιδιώκει την έκδοση, οι συγκεκριμένες διαδικαστικές πράξεις κρίνονται και ο φυγόδικος έχει το δικαίωμα ακροάσεως πριν εκδοθεί. Σκοπός αυτής της διαδικασίας είναι να καθοριστεί εάν ο φυγόδικος μπορεί να παραδοθεί σε μια ξένη κυβέρνηση που τον αναζητεί. Πριν από τη σύλληψη, ένας ομοσπονδιακός δικαστής θα αποφασίσει εάν το φερόμενο έγκλημα εμπίπτει σε κάποια συνθήκη υπογεγραμμένη από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και ο δικαστής μπορεί να εκδώσει ένταλμα για τον φυγόδικο που πρέπει να συλληφθεί και να προσαχθεί ενώπιον του δικαστηρίου.  Μόλις ο φυγόδικος παραστεί ενώπιον του δικαστηρίου, ο δικαστής θα αποφασίσει εάν τα στοιχεία είναι επαρκή για τη διατήρηση της κατηγορίας. Αυτό απαιτεί από το δικαστήριο να κάνει πολλούς προσδιορισμούς. Πρώτον, το καταγγελλόμενο αδίκημα πρέπει να αποτελεί έγκλημα στην ξένη χώρα. Δεύτερον, το συλληφθέν πρόσωπο να είναι το ίδιο πρόσωπο που διώκεται από την ξένη χώρα. Τρίτον, η αποδιδόμενη κατηγορία πρέπει να περιλαμβάνεται στη συνθήκη. Τέταρτον  η ξένη κυβέρνηση πρέπει να αποδεικνύει ότι έχει βάσιμη αιτία να πιστεύει ότι ο φυγόδικος διέπραξε το έγκλημα.

Η πιθανή αιτία έχει ένα σχετικά εύκολο βάρος απόδειξης, και οι έμμεσες αποδείξεις αρκούν συχνά ώστε να βρει ένα δικαστήριο μια πιθανή αιτία. Αν τα στοιχεία είναι επαρκή, ο δικαστής θα εκδώσει ένταλμα για τη σύλληψη του φυγόδικου μέχρι που μπορεί να παραδοθεί στην ξένη κυβέρνηση. Σε αυτό το στάδιο γενικά η εγγύηση δεν γίνεται δεκτή.

Η απόφαση του Πταισματοδίκη ή του Πρωτοδικείου, να εκδώσει έναν φυγόδικο μπορεί γενικά να αναθεωρηθεί μέσω   μιας «habeas corpus» αναθεώρηση ή μια αναγνωριστική δικαστική απόφαση. Επιπλέον, ένας φυγόδικος που αντιμετωπίζει τον κίνδυνο βασανιστηρίων έχει παραπάνω πιθανότητες  να επανεξετασθεί η υπόθεσή του.   Συνήθως, η μόνη λύση για την ξένη κυβέρνηση είναι να ξαναεγείρει την δίωξη -καταγγελία εναντίον του φυγόδικου.  

Στην υπεράσπιση ενάντια στο αίτημα της έκδοσης από μια ξένη χώρα, ένας συνήγορος υπερασπίσεως έχει πολλές επιλογές. Καταρχήν, ένας συνήγορος υπερασπίσεως μπορεί να υποστηρίξει ότι δεν υπάρχουν αρκετές ενδείξεις (επαρκής πιθανή αιτία να γίνει πιστευτό) ότι φυγόδικος διέπραξε το έγκλημα. Ένας δικηγόρος μπορεί επίσης να υποστηρίξει ότι είναι ο συλληφθείς δεν είναι το πρόσωπο που η ξένη χώρα επιδιώκει να εκδώσει.

Ακόμα και όταν έχει βρεθεί μια επαρκής αιτία, ο φυγόδικος μπορεί να αφεθεί ελεύθερος σε ορισμένες περιπτώσεις. Ο ομοσπονδιακός νόμος επιτρέπει στην κυβέρνηση να κρατήσει φυγόδικο μέχρι και δύο μήνες αφότου ο Δικαστικός λειτουργός ορίσει ότι θα πρέπει να εκδοθεί. Αν παρέλθουν οι δύο μήνες, ο φυγόδικος μπορεί να ζητήσει να αφεθεί ελεύθερος. Ο "κανόνας των δύο μηνών», δεν είναι υποχρεωτικός, και τα δικαστήρια θα λάβουν όλα τα στοιχεία υπόψη. Αν ο φυγόδικος καθυστέρησε τη διαδικασία εκδόσεως, μέσω   μιας «habeas corpus» διαδικασίας αναθεώρησης, ο κρατούμενος πιθανότατα δεν θα αποφυλακιστεί. Εάν η καθυστέρηση της έκδοσης οφειλόταν στην ξένη χώρα, ο φυγόδικος γενικά θα απελευθερωθεί.

Ισπανία

Η Έκδοση είναι η επίσημη διαδικασία με την οποία ένα έθνος ή κράτος  παραδίδει έναν ύποπτο ή καταδικασμένο  σε ένα άλλο έθνος ή κράτος.  Μεταξύ των εθνικών κρατών η έκδοση ρυθμίζεται από  Συνθήκες.

Διαφορετικοί κανόνες ισχύουν εντός της ΕΕ (παράδοση) και εκτός της ΕΕ (έκδοση). Το 2002, η ΕΕ δημιούργησε το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης (ΕΕΣ), ένα σύστημα ταχείας δράσεως για την έκδοση ανθρώπων από μια χώρα της ΕΕ σε μια άλλη. Ήταν  μέρος της άμεσης απάντησης της Ευρώπης στην απειλή της τρομοκρατίας, και προοριζόταν να βοηθήσει στην πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση του διασυνοριακού εγκλήματος.

Οι ισχύουσες Συνθήκες έκδοσης μεταξύ Ισπανίας και άλλων χωρών, έχουν να κάνουν με υποθέσεις που θεωρούνται Σοβαρές Αδικήματα σύμφωνα με το Ισπανικό Ποινικό Δίκαιο.
Βάσει της ισπανικής νομοθεσίας, η έκδοση, δεν είναι δυνατή για πολίτες εγκατεστημένους στην Ισπανία για μια κατηγορία που δεν θεωρείται αδίκημα στην Ισπανία. Κανείς δεν μπορεί να εκδοθεί εκτός εάν η προσβολή –παράβαση είναι αδίκημα και στις δύο χώρες και επισύρει ποινή φυλάκισης τουλάχιστον 1 έτους.

Άτομα εκδίδονται μόνο αφού το Ισπανικό Εθνικό Δικαστήριο (Audiencia Nacional) έχει επανεξετάσει την υπόθεση και αποφάσισε ότι συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις για την έκδοση. Όλες οι αιτήσεις έκδοσης πρέπει να ανταποκρίνονται στου κανόνες –αρχές της αποδεικτικής διαδικασίας και των δύο χωρών.

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι, σε επείγουσες περιπτώσεις, μια προσωρινή σύλληψη μπορεί να ζητηθεί για τους σκοπούς της έκδοσης. Μια τέτοια αίτηση  μπορεί να εκδοθεί μέσω του Διεθνούς Οργανισμού Αστυνομίας (Interpol) ή μέσω της διπλωματικής οδού. Εάν οι ισπανικές αρχές πειστούν ότι το αίτημα πληρεί τις τυπικές προϋποθέσεις που ορίζονται από την ισχύουσα-εφαρμοζόμενη συνθήκη ή  το αστικό δίκαιο, το υποκείμενο στην έκδοση άτομο θα πρέπει να συλληφθεί και να οδηγηθεί ενώπιον του Εθνικού Δικαστηρίου.

Αργότερα μια σύντομη ακρόαση θα πραγματοποιηθεί για να ληφθούν αποφάσεις σχετικά με την  προσωπική κατάσταση του/της κρατουμένου/ης και για να ενημερωθεί για τις λεπτομέρειες της έκδοσης. Ο εισαγγελέας- ο δημόσιος κατήγορος παίζει έναν σημαντικό ρόλο στην διαδικασία της έκδοσης. Σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας καταζητούμενο άτομο μπορεί ελεύθερα να δώσει τη συγκατάθεση να εκδοθεί. Μια δεύτερη ακρόαση θα λάβει χώρα όπου οι δικαστές θα αποφασίσουν, σύμφωνα με τις περιστάσεις της υπόθεσης, εάν η έκδοση είναι σωστή ή όχι.
Εάν γίνει δεκτή η αίτηση εκδόσεως, μπορεί να αναβληθεί, εάν το καταζητούμενο άτομο πρόκειται να δικαστεί ή εκτίει  ποινή φυλάκισης στην Ισπανία. Η Ισπανία έχει αιτηθεί την έκδοση πολλών ατόμων εγκατεστημένων σε χώρες που δεν είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το Ισπανικό Εθνικό Δικαστήριο έχει αντιμετωπίσει  πολύ σημαντικές περιπτώσεις Εκδόσεων και υποθέσεις συλλήψεων με Ευρωπαϊκά Εντάλματα Σύλληψης όπως αυτό του Αυγούστου Πινοσέτ.
Από την άλλη μεριά οι Ισπανικές αρχές έχουν απορρίψει πολλά αιτήματα έκδοσης από άλλες χώρες εξετάζοντας τις ειδικότερες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Ο Ισπανός Δικηγόρος παίζει καθοριστικό ρόλο στις υποθέσεις έκδοσης. Σύμφωνα με το Ισπανικό δίκαιο απαιτείται η νομική εκπροσώπηση να γίνεται από έναν τοπικό δικηγόρο.